H συμμετοχή των γονέων στη μελέτη των παιδιών

parents and kid

Mε την έναρξη της σχολικής χρονιάς παρατηρούμε ερωτήσεις όπως « πόσο χρόνο θα πρέπει να διαβάζουμε με το παιδί?» ή «πόσο χρόνο θα μας παίρνει η μελέτη των λέξεων?» και η απάντηση σε αυτά τα ερωτήματα έχει προκαλέσει αντικρουόμενες απόψεις.

Οι ακραίες στάσεις- ολοκληρωτική αποχή ή υπερβολική συμμετοχή – σαφέστατα είναι κάτι που δεν ενστερνιζόμαστε καθώς πιστεύουμε ότι η χρυσή τομή βρίσκεται κάπου στη μέση.

Έρευνες έχουν αποδείξει ότι η συμμετοχή των γονέων στην εκπαιδευτική διαδικασία και στις σχολικές εκδηλώσεις έχει θετική επίδραση στην επίδοση των παιδιών, όταν αυτή δεν ασκούνταν με τρόπο πιεστικό ή αυστηρά ελεγκτικό και επικριτικό, γιατί τότε είχε τα ακριβώς αντίθετα αποτελέσματα, προκαλώντας στο παιδί αισθήματα άγχους , φόβου και αποτυχίας.

Επομένως η συμμετοχή του γονέα θα πρέπει να περιορίζεται στο πόσο καλά μαθαίνει το παιδί αυτό που διδάσκεται και στο αν δείχνει τον απαραίτητο ενθουσιασμό και όχι στη βαθμολογία.

Τι είδους βοήθεια πρέπει να προσφέρουν οι γονείς;

  1. Η συμμετοχή των γονιών δεν σημαίνει κάθομαι πάνω από το κεφάλι σου περιμένοντας να σε ελέγξω, να σε κρίνω και να σε τιμωρήσω όταν δεν τα πας καλά. Τα παιδιά δεν χρειάζονται την εχθρική ή ελεγκτική συμπεριφορά των γονιών στη διαδικασία της μάθησης.
  2. Οι γονείς θα πρέπει να ενθαρρύνουν τα παιδιά να τους μιλάνε για τους προβληματισμούς τους, για τις δυσκολίες που αντιμετωπίζουν κατά τη διαδικασία εκμάθησης και μελέτης , χωρίς να φοβάται ότι θα κριθεί ή θα τιμωρηθεί.
  3. Οι γονείς θα πρέπει να ενθαρρύνουν τα παιδιά να προσπαθούν μόνα τους, χωρίς βοήθεια, και βέβαια χωρίς φράσεις του τύπου « είναι δική σου δουλειά, κάντη» έστω και αν κάνουν λάθη. Άλλωστε, η διόρθωση των λαθών είναι δουλειά του καθηγητή , ο οποίος θα εξηγήσει και θα αιτιολογήσει το γιατί μια άσκηση είναι λάθος.
  4. Δεν επικρίνουμε ποτέ το παιδί όταν κάνει κάποιο λάθος και δεν χρησιμοποιούμε φράσεις « Μα καλά δεν βλέπεις? χαζό είσαι?» «Πόσο μυαλό έχεις για να σκέφτεσαι έτσι» Αντίθετα παροτρύνουμε το παιδί με εκφράσεις όπως « Δεν νομίζεις ότι θα ήταν πιο σωστό αν το έκανες έτσι?» Αντίθετα λέμε « Μήπως να ξαναδιάβαζες την εκφώνηση της άσκησης?» « Σκέφτηκες να το κάνεις και έτσι?» Δεν χρειάζεται να αποδεικνύουμε στα παιδιά ότι έχουμε μεγαλύτερο βαθμό εξυπνάδας και κατ’ επέκταση να μειώνουμε την νοημοσύνη τους. Άλλωστε μη ξεχνάμε ότι και εμείς κάποτε ήμασταν μαθητές και υπήρχαν πράγματα που απλά δεν καταλαβαίναμε, χωρίς να σήμαινε ότι δεν ήμασταν έξυπνοι αρκετά για να τα κατανοήσουμε.
  5. Υπάρχουν και οι περιπτώσεις όπου το παιδί απλά βαριέται να διαβάσει τα μαθήματα του λέγοντας ότι απλά δεν καταλαβαίνει και ζητάει τη συνεχή συνεργασία σας. Εκεί λοιπόν θα πρέπει να το ενθαρρύνετε λέγοντας του «είμαι σίγουρη ότι το έχεις καταλάβει. Προσπάθησε και θα δεις. Αν δυσκολευτείς θα είμαι εδώ να σου εξηγήσω τι πρέπει να κάνεις και όχι πώς να το κάνεις. Με λίγη σκέψη είμαι σίγουρη ότι θα τα καταφέρεις» Με αυτό τον τρόπο προκαλούμε τη σταδιακή ανεξαρτησία του παιδιού στη μελέτη.

Φροντιστήριο #1

Φροντιστήριο #2

Επικοινωνία





Το όνομα σας (απαραίτητο):

E-mail (απαραίτητο):

Τηλ. επικοινωνίας (σας):

Το μήνυμα σας:

Facebook